Yanlış yerde, yanlış zamanda, yanlış biçimde, yanlış model değişikliği ve bencillik ile Fenerbahçe aslında kendine dönmüyor, kendinden
uzaklaşıyor. Yapılan son alışverişte torbaların eve gidene kadar patlama ihtimali çok ama çok yüksek. Evet yüzüyoruz ihtimaller denizinde, sorgulayarak.
Fenerbahçe'de maksimum 15 gün sürecek rehabilite çalışmaları başladı. Bu süreç içinde taraftar ve masörler de dahil olmak üzere sarı-lacivert olan binlerce insan eski kimliklerine geri dönecek. Bu tatlının tarifi yıllardır Fenerbahçe yönetiminin elinde ve markayı genişletirken, taraftarı da geri getirmesini iyi biliyorlar.
Transferler, heyecanlı ve mantıklı açıklamalardan önce bu süreçte ilk adım 8 milyon avrolardan, 2 milyon avrolara inen Christoph Daum tazminatı oldu. Fenerbahçe yönetimi belki başta imzayı yanlış attırdı ama bitiriş operasyonunda süreç ne kadar uzasa da yeni sezonu açmadan, bir benzer Del Bosque kabusu olmadan bir şeylere karşı kendi kağıtlarını masaya iyi sürebildi. Nasıl işledi süreç, yakında öğreneceğiz.
İkinci adım Aykut Kocaman. Kişiliği ile hepimizin beğenisini kazanan, Fenerbahçe'nin baskılara dayanamayarak model değiştirmesiyle ortaya koyduğu eski sportif direktörü. Kocaman yürekli, kocaman Fenerbahçeli. Aykut Kocaman ismiyle bile çoğu kişiyi zayıf noktasından vurabilen bir insan. Bu girişime direk olarak, ‘Fenerbahçe kendine yeni bir evren oluşturma işine girişti’ de diyebiliriz.
Bugün Aykut Kocaman medya dayanışmasının da bir parçası ve bazen o dayanışmayla birlikte bazı anlamsızlaşan yerli hissiyatlar okuyucuyu da, Fenerbahçe taraftarını da hileyle koyun yerine koyabiliyor. Bugün Aykut Kocaman imzalıyor, siz bu satırları okuduğunuzda belki de imzalamış olacak. Ben kurtlarla karıştırılmamak için bu yazıyı ne imzadan sonra, ne de herhangi bir kötü sonuçtan sonra yazmamayı, şimdi kaleme almayı tercih ettim
Aykut Kocaman'ın açıklanmasıyla birlikte ortaya beş madde koyarak bunların tamamını olumlu görerek, yansıtarak, destek manasında ortaya dökülenleri gördükçe hayretlere düşüyorum. Kocaman seçimini sorgulamamak ve model değişikliğini hiç ama hiç ortaya katmadan tamamen sayın Kocaman'ın kişisel niteliklerini ortaya koyarak sağlanan yorumlar sağlıklı bünyelerin eseri değil, olmamalı, buna inanmak istemiyorum.
Kocaman'ın artıları elbette var. Bunların bana kalırsa en büyük kısmı yaşadığı bir senede sahanın içinde ve dışında Fenerbahçe'de yaptığı işler, oyunculara karşı kendini hissettirmesi, yeni oyuncular izlemesi ve bu işin gerektirdiği türlü şeyi yapmış olması. Bu yüzden herkesin içini dışını bildiği için de hazır durumda gelecek, bir de Fenerbahçe’nin -anti- görüntüsünü silmek zorunluluğunda kaldığı bu anda hem taraftarı, hem de Türkiye için sempati kaynağı.
Aykut Kocaman bugün Fenerbahçe'nin yakın gelecekte kullanabileceği tek değeriydi bu atış ortamında. Bu noktada şimdi mi yapılmalıydı' Kuruma katılacak sportif direktörlük kavramından sonra zaten eşofmanlarıyla sahaya girecek olan Kocaman yanlış yerde, yanlış zamanda ve en önemlisi de geçmiş/geçmiştir demeden ifade edilmeli ki yanlış biçimde Fenerbahçe'nin başında.
Hem de öyle bir yanlış ki...
Sportif Direktörlük Türkiye'de şimdi iflas mı etmiştir'
Sportif Direktör devrimini cesurca batıdan aldıktan sonra bu tanımın onlarda olduğu gibi Türkiye'de de ‘teknik direktörün üstüdür’ diye net bir şekilde açıklamadığınız için olabilir mi...
Sırtına bindirilenler Fenerbahçeli herkesin duygusal şeyler beslediği bu insanı çok ama çok büyük bir riske itiyor. Belki de Fenerbahçe bir değerini yine elleriyle, kendi bitiriyor.
Sorgulamak bu oyunun arka kapısını bulmak gibi bir şeydir.
Utanmadan öğrenmek bu işin gelişim sürecini belirler.
Aykut Kocaman hangi teknik niteliklerle Fenerbahçe'ye hoca olmuştur'
İyi insan, iyi futbolcu, kulübün içinden biri, Fenerbahçeli bunlar yeterli midir'
Deniliyor ki Aykut Kocaman hucüm yönü ağır, hızlı bir Fenerbahçe yaratacak. Birincisi Aykut Kocaman’ın daha önce çalıştırdığı hiçbir takım ilk önce hucümü düşünmemiştir. Fenerbahçe’de ne olacak hep birlikte göreceğiz ama “xxx bir takım yaratacak” demek ve bunu çok rahat söylemek cahillik ve kandırmak arasında gidip gelmektir. Futbol, hele hele Türkiye’de, hele hele Fenerbahçe’yi çalıştırıyorsanız hiçbir zaman bu kadar kolay değil, lego değil bu oyun!
Bugün yurtdışında hevesle söylenen iki örnek dışında başarıya ulaşmış kişiler bu sahadan gelenler değil, bu sahaya bilgi getirenlerdir. Bizim kanlarımızda da yatan bu duygusallık, her şeyi köreltmeye devam ediyor. Türkiye'nin dışarıdan bilgiye ihtiyacı var, hem de fazlasıyla. Bizim değerlerimizi bir köşeye atalım demek değil bu, aksine bizim değerlerimizin daha büyük işler başarması için bir düşünce.
Yöneticilerin de oyuncuların da yarımızın da tartıştığı şeyler üç aşağı beş yukarı meşin yuvarlak kadar basit ve klasik şeyler. Bugün kimse Chelsea'nin şu sıralara neden Arizona'da bir futbol projesi düzenlediğini düşünmüyor. ABD'deki oyuncu potansiyeline yönelen ve çağa uygun atılımlar yapan kulüpler örnek alınmıyor.
Yurtdışı fobimizi neden insanlar bazen bilinçli olarak körüklüyor'
‘Onca denendi, Aykut Kocaman'a da bir şans verilsin, denensin’ bunu derken şartları ve zamanlamayı neden düşünmüyorsunuz! Neden bencil davranıyorsunuz, neden...
Tekrarlayalım, Türkiye'nin yurtdışından oyunu ve futbol dünyasının çapını bilen bilgilere, deneyimli yabancılara ihtiyacı var ve ne zaman suyun içinde boy verme işlemini tamamlarsak işte asıl o zaman değerlerimize sarılmalıyız.
Bakın ben bunları rahat rahat yazabiliyorum, söyleyebiliyorum fakat medyanın ağırlıklı bir bölümü eş-dost ilişkilerini işlerine karıştırarak düşüncelerinin başlıklarını başkalarına attırmaya devam ediyor. Fenerbahçe hakkında iki senedir bir tek olumlu şey söylemeyenler, Aykut Kocaman'ın dostluğu sebebiyle insanları kandırabiliyor, hem de göz göre göre. Kimileri kulübün sayın Kocaman ile daha fazla dışarı açılacağını tahmin ederek, işi için bunu yapıyor, kimileri masalları seviyor, analizlerde her şeyin olumlu olma raslantısı! Mantıksızlığı bundan.
Aykut Kocaman'ın Aziz Yıldırım'ın kafasındaki Fenerbahçe profiline uymadığına da adım gibi eminim. Fenerbahçe’nin vizyonu Christoph Daum mudur ki diyebilirsiniz ama bu takımın “büyük oynama” mecburiyeti var(dı).
Peki neler oluyor da kapılıyoruz yine kara belamıza' Nedir Türk futbolunun kara belası' Duygusallık, hislerin analitik düşüncenin önüne değil, çok ama çok önüne geçmesi. Bugün internette nostaljik görüntüler içeren videolar izlenme rekoru kırıyor. Aykut Kocaman kararında da beynin işlemeyen donan yarı kısmındaki işlevsizliği, analiz yoksunluğunu kalbimiz dolduruyor.
Çılgın Türkler değil, biz futbol dünyasının romantik kimi iki, kimi tek atımlık duygusallarıyız ve Fenerbahçe son 5-6 senedir nasıl analitik düşüncelerine paralel davrandıysa son şimdi bu yapıyı farketmeden yıkıyor. Üstelik bunu yapan Türkiye'nin en iyi kriz yönetimini yapan bir takım, ‘duygularla kurumsallıklar yönetilmez’ diyen bir yönetim.
Aykut Kocaman'ı çok seviyorum.
Bugün benim gibi yaşı 25'i ufak ufak deviren çoğu kişi de onu ayrı bir noktada tutuyor. Seçimler yapılırken ülkenin şartları, ülke futbolunda istediğiniz şampiyonluğun karşılığı için teknik direktörünüzde olması gerekenler, faktörler düşünülmüyor. Elimizde bir sevdiğimiz saydığımız değer var, o da Fenerbahçeli olduğu için durumu analiz edemeyerek kendini feda ediyor. Arsene Wenger gibi asıl mesleği ekonomistlik olsaydı yine eder miydi dersiniz'
Bundan kısa bir süre önce "Daum'un yerine asla oturmam" dedikten sonra bu görevi kabul etmesi bundan...
Fenerbahçeliler şimdi yine en güzel yaptıkları işi, birliği yapacaklar.
Köşede, karanlıkta yemlenen ve uygun anda ortaya çıkacaklara Aykut Kocaman'ı yem etmeyecekler, biliyorum. Onlara da yakışan bu, ama onlara en güzel yakışan aynı zamanda bu. Kimileri sırf takımının başarısı için susacak, içinden düşünecek, kimileri tereddüte düşen arkadaşına üzerindeki formayı işaret edecek ve günler geçecek. O günler geldiğinde benim mantığım, analizim, sentezim çöktü, Fenerbahçe ‘kazandı’ demek istiyorum.
Başarılar Aykut Kocaman, hem de kocaman...
Masanın üstünde kocaman gerçekler olsa da...
Dilerim ben yanılırım. Dilerim Fenerbahçe içinden birini kendine tekrar kazandırmanın dışında, Türk futboluna da yeni ve daha güçlü bir teknik adam olarak da büyük bir beceri ile armağan eder.
Şimdi yapabileceğimiz en güzel iş Fenerbahçe’nin aldığı bu karara saygı duymak.
Düşünmemek değil ama...
Bu oyunda , futbol yönetiminde duygusal davranma lüksünüz yok, bu lego değil çünkü zor mu zor futbol...
Teşekkürler...
Sevgiler!
An be an Esat DERGİ
Takip edin...
http://twitter.com/esatd
uzaklaşıyor. Yapılan son alışverişte torbaların eve gidene kadar patlama ihtimali çok ama çok yüksek. Evet yüzüyoruz ihtimaller denizinde, sorgulayarak.
Fenerbahçe'de maksimum 15 gün sürecek rehabilite çalışmaları başladı. Bu süreç içinde taraftar ve masörler de dahil olmak üzere sarı-lacivert olan binlerce insan eski kimliklerine geri dönecek. Bu tatlının tarifi yıllardır Fenerbahçe yönetiminin elinde ve markayı genişletirken, taraftarı da geri getirmesini iyi biliyorlar.
Transferler, heyecanlı ve mantıklı açıklamalardan önce bu süreçte ilk adım 8 milyon avrolardan, 2 milyon avrolara inen Christoph Daum tazminatı oldu. Fenerbahçe yönetimi belki başta imzayı yanlış attırdı ama bitiriş operasyonunda süreç ne kadar uzasa da yeni sezonu açmadan, bir benzer Del Bosque kabusu olmadan bir şeylere karşı kendi kağıtlarını masaya iyi sürebildi. Nasıl işledi süreç, yakında öğreneceğiz.
İkinci adım Aykut Kocaman. Kişiliği ile hepimizin beğenisini kazanan, Fenerbahçe'nin baskılara dayanamayarak model değiştirmesiyle ortaya koyduğu eski sportif direktörü. Kocaman yürekli, kocaman Fenerbahçeli. Aykut Kocaman ismiyle bile çoğu kişiyi zayıf noktasından vurabilen bir insan. Bu girişime direk olarak, ‘Fenerbahçe kendine yeni bir evren oluşturma işine girişti’ de diyebiliriz.
Bugün Aykut Kocaman medya dayanışmasının da bir parçası ve bazen o dayanışmayla birlikte bazı anlamsızlaşan yerli hissiyatlar okuyucuyu da, Fenerbahçe taraftarını da hileyle koyun yerine koyabiliyor. Bugün Aykut Kocaman imzalıyor, siz bu satırları okuduğunuzda belki de imzalamış olacak. Ben kurtlarla karıştırılmamak için bu yazıyı ne imzadan sonra, ne de herhangi bir kötü sonuçtan sonra yazmamayı, şimdi kaleme almayı tercih ettim
Aykut Kocaman'ın açıklanmasıyla birlikte ortaya beş madde koyarak bunların tamamını olumlu görerek, yansıtarak, destek manasında ortaya dökülenleri gördükçe hayretlere düşüyorum. Kocaman seçimini sorgulamamak ve model değişikliğini hiç ama hiç ortaya katmadan tamamen sayın Kocaman'ın kişisel niteliklerini ortaya koyarak sağlanan yorumlar sağlıklı bünyelerin eseri değil, olmamalı, buna inanmak istemiyorum.
Kocaman'ın artıları elbette var. Bunların bana kalırsa en büyük kısmı yaşadığı bir senede sahanın içinde ve dışında Fenerbahçe'de yaptığı işler, oyunculara karşı kendini hissettirmesi, yeni oyuncular izlemesi ve bu işin gerektirdiği türlü şeyi yapmış olması. Bu yüzden herkesin içini dışını bildiği için de hazır durumda gelecek, bir de Fenerbahçe’nin -anti- görüntüsünü silmek zorunluluğunda kaldığı bu anda hem taraftarı, hem de Türkiye için sempati kaynağı.
Aykut Kocaman bugün Fenerbahçe'nin yakın gelecekte kullanabileceği tek değeriydi bu atış ortamında. Bu noktada şimdi mi yapılmalıydı' Kuruma katılacak sportif direktörlük kavramından sonra zaten eşofmanlarıyla sahaya girecek olan Kocaman yanlış yerde, yanlış zamanda ve en önemlisi de geçmiş/geçmiştir demeden ifade edilmeli ki yanlış biçimde Fenerbahçe'nin başında.
Hem de öyle bir yanlış ki...
Sportif Direktörlük Türkiye'de şimdi iflas mı etmiştir'
Sportif Direktör devrimini cesurca batıdan aldıktan sonra bu tanımın onlarda olduğu gibi Türkiye'de de ‘teknik direktörün üstüdür’ diye net bir şekilde açıklamadığınız için olabilir mi...
Sırtına bindirilenler Fenerbahçeli herkesin duygusal şeyler beslediği bu insanı çok ama çok büyük bir riske itiyor. Belki de Fenerbahçe bir değerini yine elleriyle, kendi bitiriyor.
Sorgulamak bu oyunun arka kapısını bulmak gibi bir şeydir.
Utanmadan öğrenmek bu işin gelişim sürecini belirler.
Aykut Kocaman hangi teknik niteliklerle Fenerbahçe'ye hoca olmuştur'
İyi insan, iyi futbolcu, kulübün içinden biri, Fenerbahçeli bunlar yeterli midir'
Deniliyor ki Aykut Kocaman hucüm yönü ağır, hızlı bir Fenerbahçe yaratacak. Birincisi Aykut Kocaman’ın daha önce çalıştırdığı hiçbir takım ilk önce hucümü düşünmemiştir. Fenerbahçe’de ne olacak hep birlikte göreceğiz ama “xxx bir takım yaratacak” demek ve bunu çok rahat söylemek cahillik ve kandırmak arasında gidip gelmektir. Futbol, hele hele Türkiye’de, hele hele Fenerbahçe’yi çalıştırıyorsanız hiçbir zaman bu kadar kolay değil, lego değil bu oyun!
Bugün yurtdışında hevesle söylenen iki örnek dışında başarıya ulaşmış kişiler bu sahadan gelenler değil, bu sahaya bilgi getirenlerdir. Bizim kanlarımızda da yatan bu duygusallık, her şeyi köreltmeye devam ediyor. Türkiye'nin dışarıdan bilgiye ihtiyacı var, hem de fazlasıyla. Bizim değerlerimizi bir köşeye atalım demek değil bu, aksine bizim değerlerimizin daha büyük işler başarması için bir düşünce.
Yöneticilerin de oyuncuların da yarımızın da tartıştığı şeyler üç aşağı beş yukarı meşin yuvarlak kadar basit ve klasik şeyler. Bugün kimse Chelsea'nin şu sıralara neden Arizona'da bir futbol projesi düzenlediğini düşünmüyor. ABD'deki oyuncu potansiyeline yönelen ve çağa uygun atılımlar yapan kulüpler örnek alınmıyor.
Yurtdışı fobimizi neden insanlar bazen bilinçli olarak körüklüyor'
‘Onca denendi, Aykut Kocaman'a da bir şans verilsin, denensin’ bunu derken şartları ve zamanlamayı neden düşünmüyorsunuz! Neden bencil davranıyorsunuz, neden...
Tekrarlayalım, Türkiye'nin yurtdışından oyunu ve futbol dünyasının çapını bilen bilgilere, deneyimli yabancılara ihtiyacı var ve ne zaman suyun içinde boy verme işlemini tamamlarsak işte asıl o zaman değerlerimize sarılmalıyız.
Bakın ben bunları rahat rahat yazabiliyorum, söyleyebiliyorum fakat medyanın ağırlıklı bir bölümü eş-dost ilişkilerini işlerine karıştırarak düşüncelerinin başlıklarını başkalarına attırmaya devam ediyor. Fenerbahçe hakkında iki senedir bir tek olumlu şey söylemeyenler, Aykut Kocaman'ın dostluğu sebebiyle insanları kandırabiliyor, hem de göz göre göre. Kimileri kulübün sayın Kocaman ile daha fazla dışarı açılacağını tahmin ederek, işi için bunu yapıyor, kimileri masalları seviyor, analizlerde her şeyin olumlu olma raslantısı! Mantıksızlığı bundan.
Aykut Kocaman'ın Aziz Yıldırım'ın kafasındaki Fenerbahçe profiline uymadığına da adım gibi eminim. Fenerbahçe’nin vizyonu Christoph Daum mudur ki diyebilirsiniz ama bu takımın “büyük oynama” mecburiyeti var(dı).
Peki neler oluyor da kapılıyoruz yine kara belamıza' Nedir Türk futbolunun kara belası' Duygusallık, hislerin analitik düşüncenin önüne değil, çok ama çok önüne geçmesi. Bugün internette nostaljik görüntüler içeren videolar izlenme rekoru kırıyor. Aykut Kocaman kararında da beynin işlemeyen donan yarı kısmındaki işlevsizliği, analiz yoksunluğunu kalbimiz dolduruyor.
Çılgın Türkler değil, biz futbol dünyasının romantik kimi iki, kimi tek atımlık duygusallarıyız ve Fenerbahçe son 5-6 senedir nasıl analitik düşüncelerine paralel davrandıysa son şimdi bu yapıyı farketmeden yıkıyor. Üstelik bunu yapan Türkiye'nin en iyi kriz yönetimini yapan bir takım, ‘duygularla kurumsallıklar yönetilmez’ diyen bir yönetim.
Aykut Kocaman'ı çok seviyorum.
Bugün benim gibi yaşı 25'i ufak ufak deviren çoğu kişi de onu ayrı bir noktada tutuyor. Seçimler yapılırken ülkenin şartları, ülke futbolunda istediğiniz şampiyonluğun karşılığı için teknik direktörünüzde olması gerekenler, faktörler düşünülmüyor. Elimizde bir sevdiğimiz saydığımız değer var, o da Fenerbahçeli olduğu için durumu analiz edemeyerek kendini feda ediyor. Arsene Wenger gibi asıl mesleği ekonomistlik olsaydı yine eder miydi dersiniz'
Bundan kısa bir süre önce "Daum'un yerine asla oturmam" dedikten sonra bu görevi kabul etmesi bundan...
Fenerbahçeliler şimdi yine en güzel yaptıkları işi, birliği yapacaklar.
Köşede, karanlıkta yemlenen ve uygun anda ortaya çıkacaklara Aykut Kocaman'ı yem etmeyecekler, biliyorum. Onlara da yakışan bu, ama onlara en güzel yakışan aynı zamanda bu. Kimileri sırf takımının başarısı için susacak, içinden düşünecek, kimileri tereddüte düşen arkadaşına üzerindeki formayı işaret edecek ve günler geçecek. O günler geldiğinde benim mantığım, analizim, sentezim çöktü, Fenerbahçe ‘kazandı’ demek istiyorum.
Başarılar Aykut Kocaman, hem de kocaman...
Masanın üstünde kocaman gerçekler olsa da...
Dilerim ben yanılırım. Dilerim Fenerbahçe içinden birini kendine tekrar kazandırmanın dışında, Türk futboluna da yeni ve daha güçlü bir teknik adam olarak da büyük bir beceri ile armağan eder.
Şimdi yapabileceğimiz en güzel iş Fenerbahçe’nin aldığı bu karara saygı duymak.
Düşünmemek değil ama...
Bu oyunda , futbol yönetiminde duygusal davranma lüksünüz yok, bu lego değil çünkü zor mu zor futbol...
Teşekkürler...
Sevgiler!
An be an Esat DERGİ
Takip edin...
http://twitter.com/esatd
