Mehmet Demirkol (6 Mart)

Ve bir başka gerçek: Şampiyonluğu kalecine rağmen kazanamazsın... Ya da asıl önemlisi santrforuna rağmen kazanman neredeyse imkansızdır.

Eğer yarışta Beşiktaş ve Fenerbahçe gibi rakip alanda oynamayı seven ve böyle var olan takımlar varsa; birinci belirleyici her zaman kaleciler ve santrforlardır.

İki sistem takımıyla karşı karşıyayız. Birinin oyun kaynağı kanatları, diğerininse merkezi. Beşiktaş Oğuzhan- Atiba ve Sosa’nın ileri taşıdığı oyunla var oluyor.

Başakşehir maçında Abdullah Avcı’nın isabetle belirttiği gibi güçlü bir oyuna sahip ekipler Atiba’yı baskı altına alıp takımla bağını koparttığında Beşiktaş istediği oyunu kurmakta zorlanıyor.

İşi çıkmaza götüren başka bir etken. Rakiplerinin bu oyunda direnç kazanmaları özellikle Mario Gomez’in sezon başındaki yüksek yüzdeli gol vuruşlarında bir gerileme olması. Beşiktaş zaten orta sahası baskı altındayken bir de gol sorunu yaşadığında orta alanda özellikle Oğuzhan oyundan düşmeye başlıyor.

Sezon başında rakibin tedbirleri ne olursa olsun Gomez işi çözüp, tedbirler gevşetiyordu. Oğuzhan kelepçeden kurtulduğunda uçuyordu. Şimdiki sıkışma tamamen santrfor performansıyla alakalı. Aslında Fenerbahçe için de durum farklı değil. Onların Beşiktaş’tan farkı sıkışık oyunu açmak için mükemmel 4 savunma bekine sahip olmaları.

Şener kesinlikle, Hasan muhtemelen ligin en iyi savunma bekleri. Çünkü Gökhan ve Caner bek değil, iki mükemmel oyun kurucu. Ortada Kjaer’le birlikte savunma duvarı ören bir orta saha üçlüsü var.

Fenerbahçe’nin savunma duvarı eksiksiz sahada olduğu sürece bir daha bir Antalya kâbusu daha yaşamayacağı kesin. Ancak Bursa’daki kısırlığın bir daha yaşanmayacağını kimse garanti edemez.

Yani Tıpkı Gomez’de olduğu gibi Robin van Persie’de de bir ayağa kalkış şart. Şampiyonluk bu oyuncuların kramponlarının ucunda.