Şansal Büyüka: "Hakemlerin öldürücü darbeleri"

Beşiktaş’ta haftalardır dikkatimi çekiyor. Takımda çok sayıda kiralık oyuncu var. Sezon sonu kalacaklar mı, gidecekler mi belli değil... Sonuçta görünürde mayıs sonuna kadar Beşiktaş’talar. Ama bakıyorum, sanki kırk yıllık Beşiktaşlı gibiler.

Galatasaray maçında gol sonrası sevince baktım, kiralıklar, belki de yıllardır bu kulüpte oynayanlardan daha fazla seviniyorlar. Siyah-beyaza aşık gibiler. İnanılmaz bir adanmışlık duygusu ile oynayıp, o formanın hakkını fazlasıyla vermeye çalışıyorlar.

Hiç kuşkusuz başarı, sadece iyi oynamaktan, iyi koşmaktan, hatta yetenekli ve kaliteli olmaktan geçmiyor. Hepsinden daha önemlisi, farklı kültürlerden gelenlerin, ne kadar kalacağı, ne zaman gideceği belli olmayanların, iyi bir hava yakalamasından, birlikteliği kurmasından, birbirini sevip saymasından ve gerçek anlamda “takım” olmasından geçiyor.

Sahada kazanmak için, önce sahaya çıkmadan bu bütünlüğü, bu birlikteliği, bu sevgi ortamını kazanmak gerekiyor. Görünen o ki bu da Beşiktaş’ta fazlasıyla var.

Galatasaray gol adına sıkıntılar çekerken, Podolski bir türlü isteneni veremezken ve sezon ortası satılmışken, Eren Derdiyok’u yok saymak, neredeyse Galatasaray’a ihanetle eş değer gibi. Kaçan balık büyük olur derler ya... Antalya maçında Eren Derdiyok’u gördükten sonra “Acaba bunca maç boşuna mı kulübede oturdu?” tartışmaları hemen başladı. Bu tartışmalar yersiz de değil...

Galatasaray gol adına sıkıntılar çekerken, Podolski isteneni veremezken ve sezon ortası satılmışken, Eren’i yok saymak, neredeyse Galatasaray’a ihanetle eşdeğer gibi... Ama görüyoruz ki, Igor Tudor dönemi ile birlikte Eren, Galatasaray’ın ilk on birinin değişmez golcüsü olacak gibi... Zaten doğrusu da bu...

Ancak Eren’e de düşen görevler var. Çabuk sakatlanma alışkanlığından kurtulması, ciddi bir istikrar yakalaması gerekiyor. Galatasaray’a transfer olurken eski hocası Rıza Çalımbay ile konuşmuştuk, “Çok çok iyi futbolcudur, bir de çabuk ve kolay sakatlanmasa” demişti.

Bir maçta hakem kararı, üstelik hemen hemen aynı pozisyonda sana farklı, bana farklı çıkıyorsa, orada öfke ve isyan başlıyor. Düşünün; aynı maç içinde, birbiriyle aynı pozisyonda iki farklı uygulama olunca, sakinliğiyle tanıdığımız Galatasaray kalecisi Muslera bile isyan etti.

Bruma’nın ayağı nizami ölçülerin üstünde kalkıyor ve rakibin kafasıyla temas ediyor, sarı kart doğru... Ama ilk yarıda Chico’nun tabanı, Carole’ün kafasıyla buluşuyor ve Carole‘ün yüzü adeta “çarşamba pazarına” dönüyor. Burada sarı kart yok... Bruma’ya çıkan sarı, Chico’ya niye çıkmıyor? Bu kadar çelişki olunca, adalet bu kadar raydan çıkınca insan da çileden çıkıyor. Sakinliğiyle tanıdığımız Muslera bile...

Maçı yöneteniyle, yardımcılarıyla hakemler derinden, “öldürücü” hatalar yapıyorlar. Bu kadar yanlışın içinde doğruları da görmek ve hakkını teslim etmek gerekiyor. Antalya-Galatasaray maçında hakem Ali Palabıyık yanlış ve çelişkili kararlar vermiş olsa bile iki yardımcısı Baki Tuncay Akkın ile Serkan Olguncan, tek bir bayrakta yanlış yapmadılar.

Özellikle yardımcılar, son haftalarda, hatta son maçlarda, hakemi yanıltıp ciddi yanlışlar sürüklerken, Antalya-Galatasaray maçının iki yardımcı hakemi adeta kusursuzdu. Yıllardır söylüyorum, yardımcı hakemlikte benim için son nokta Baki Tuncay Akkın’dır.

Kimse hakemle kazanmasın, kimse haksız kazanmasın. Kimsenin alınteri kaybolmasın. Bunu yıllardır çok inanarak, çok savunarak söylüyoruz.

Son Fenerbahçe-Osmanlı maçında da keşke Fenerbahçe, elle düzeltilen, ya da kontrol edilen bir topun ardından gelen golle kazanmasaydı... Vicdanları yaralayan bir gol ve sonuç oldu. Bu gole elbette eleştiri olacak. Elbette tepki olacak. Hepsi kabul... Ancak dikkatimi çeken bir şey var. Fenerbahçe’nin hakemle kaybettiği maçlar da var, bu kadar tepki olmadı. Son Osmanlı maçını hakem kararıyla kazandı, ortalık yıkılıyor.

Her takım için geçerli bu; eğer ortada kazanırken de kaybederken de “haksız” bir durum varsa, aynı tepkiyi vermeliyiz. Adalet adına, dürüstlük adına, eşitlik adına, en önemlisi en kutsal değer olan alın teri adına...

Mehmet Topal için “linç kültürü” devrede. Şunu düşündüm: Mehmet Topal’ın elle düzelttiği ya da eline çarpıp önüne düşen ve gol olan pozisyonunda hakeme gidip “ben kolla düzeltip attım” dese ve bu golü iptal ettirse ne olurdu? Medyada “helal olsun sana, adamsın” manşeti öne çıkardı. Futbolun olgun seyircileri takdirle karşılardı.

Sosyal medyada ise özellikle fanatikler “Fenerbahçe hakem kararlarıyla bu kadar maç kaybetti, o zaman sesin çıkmadı. Şimdi bir maç kazanıyordu, doğruluk dürüstlük sana mı kaldı” diye yoğun bir hücuma uğrardı. Sonuç değişmiyor: Linç kültürü her şartta devrede...

Fenerbahçeli Lens’in yaptığını her “babayiğit” yapamaz. Babası ölüyor, sabah uçağıyla ülkesine gidiyor, akşamında dönüyor. Ertesi günü Osmanlıspor maçına çıkıyor. Saygı, taktir ve hayranlık... Söyleyecek başka söz bulamıyorum.