"Aziz Yıldırım'a hala kazanırız diyorlardı"

Olması gereken oldu. Sayın Aziz Yıldırım ve yönetimi hem çok yıpranmış hem de inanılırlığını iyice kaybetmişti. Etkisi azalmış söylemlerinin hiçbir karşılığı kalmamıştı. Bu şartlarda devam etmesi olanaksızdı. Değişim şart olmuştu ve değişti.

Aradaki oy farkı zaten her şeyi ortaya koyuyor, Aziz Bey hiç seçim çalışması yapmasa bile bu oyu zaten alırdı. Son yıllarda Alex ile başlayan Ersun Yanal, İsmail Kartal, Gökhan, Caner ve Aykut Kocaman’ın yeniden getirilmesi ile başlayan kırılmalar üst üste gelince bu durum ortaya çıktı.

Ben kulüpteki hasarın sanılanın da üstünde olduğunu düşünüyorum. Sayın Ali Koç uzun vadede çok başarılı olacaktır. Kısa vadede ise yaraları tedavi etmeye çalışacaktır. Ancak yeni başkanın Aykut Kocaman işini uzatmaması gerekir. Hoca şu anda “loser” konumunda. “Winner” olması mümkün değil. Onunla devam edilmesi herkes için yıpratıcı olur.

Gerçekten de bir dip dalgası varmış ve bunu Aziz Yıldırım’ın ekibi dışında herkes görmüş. Dip dalgası ifadesini bugünlerde siyasiler bile kullanır oldu da ilk hisseden ve telaffuz eden Aram Markaroğlu’ydu. Seçim günü bile bazı yöneticiler kaybedeceklerini daha saat 11.00-12.00 gibi anlamıştı. Buna rağmen başkanın çalışma ekibi Aziz Yıldırım’a, “500 oyla öndeyiz, 2 bin farkla kazanırız başkanım” diyorlardı. Demek ki üyeleri iyi tanımamışlar, iyi analizler yapamamışlar.

Ali Koç cephesi ise tam isabette bulundu. En az iki aydır ısrarla “Yüzde 70’e 30 oy oranıyla kazanacağız” diyorlardı. Yakından biliyorum ki; bu sözleri Ali Koç’un çalışma grubunda yer alan en yakın arkadaşlarımdan da duydum, açıkçası ben de inanmadım. Aziz Yıldırım taraftar yüzünden kaybetti. Kendi doğrularını uyguladı, sözlerinin arkasında durdu. Belli bir kesime asla taviz vermedi. Bu noktada da tek amacı F.Bahçe’nin menfaatiydi. Ancak taraftar gruplarıyla çatışması büyük sorun yarattı.

Futbolda şampiyonluklar da gelmeyince sorunlar kartopu gibi büyüdü. Karşısında taraftarın sevgilisi Ali Koç gibi bir isim olması da ayrı bir handikaptı. Üyelerin samimiyetsizliği de bu sonu getirdi. Hiç seçim çalışması yapmasa, oturduğu yerde bu kadar oyu zaten alırdı. Aziz Yıldırım kendi ifadesiyle üyelerin yüzde 70’i ile temas kurdu. Büyük çoğunluğu yüz yüzeyken başkana destek verdi, seçim günü yüzünü döndü, sözünü tutmadı.

Samimi olsalar başkan teşhisi koyar, belki de bu yarışa girmezdi. Böyle bir sonu ve sadece 3 kulüp çalışanının gözyaşları ile uğurlanmayı hak etmedi Aziz Yıldırım. Ali Koç mazbatasını bile 20 bin kişi önünde alıyorsa gerisini siz düşünün. Müthiş bir destekle göreve geldi.

Taraftar tribüne geri döndü. Kombinelere inanılmaz ilgi olacak. Bu takım geçen sezon bile şampiyonluğu bir maçla kaçırdıysa bu sezonun en iddialı takımı olur. Tabii beklentiler çok yükseldi de futbol başka bir dünya. Şampiyonluklar sadece para pul ile gelmiyor. Kulübün sorunu da çok... Bugün teknik direktörün hala belli olmaması bile ciddi bir sorun.

Ali Koç’un başkan olacağı net olarak belliydi. Çünkü alttan gelen değişim talepli dip dalga çok büyüktü. Bunu 2 kesim göremedi. Birincisi Aziz Bey, ikincisi medyamız. Her iki taraf da ağır bir darbe aldı.

Açıkçası bu kadar çok fark da olmazdı ama Ali Bey’e bilhassa medyanın aldığı tavır, ‘mağdur’ algısı yarattı ve oy patlaması oldu. Bu aynı zamanda Fenerbahçe’nin kendi içindeki en büyük eksikliği; demokrasiyi transfer ettiği bir seçim oldu. Fenerbahçe artık tam anlamıyla taraftarın olmuştur.

3 Temmuz’da kemikleşen ve ülkenin en büyük sivil toplum örgütü olduğunun bilincine varan bu büyük topluluk bu kez “benim” diyen eski başkanını sandığa gömdü. Yarın Ali Koç da “benim” derse onun da aynı sonu yaşayacağından kimsenin şüphesi olmasın.

Aziz Yıldırım, etrafında yıllarca dolaştırdığı sahte dostları ve ona her şartta biat eden yönetici arkadaşlarının yüzünden seçimi kaybetti. Fenerbahçe taraftarının inanılmaz desteğini zaman içinde kaybetti. İnsanlara adeta savaş açtı.

20 yıllık bir dönemi sona erdiren Ali Koç ise yola sevgiyle çıktı. Güler yüzü, pozitif elektriği, şeffaflık ve kavgasız bir hayat vadedişi F.Bahçeliler’e yetti de arttı. 3 yıllık bir krediyle de işe başlayacak. Müthiş taraftar desteği en büyük avantajı olacak. Başarılı olur mu, mutlaka olacaktır.

Kısacası; Aziz Yıldırım ölümsüzleşmek yerine dramatik bir sonu tercih etti. Ancak bu onun ne yaptığı hizmetleri unutturur ne de F.Bahçe’den silinmesine yol açar.

Ben bu kez Messi’li Arjantin’in kupaya uzanma şansının yüksek olduğunu düşünüyorum. Tabii ki Almanya favoriler arasında. Portekiz’i ise bir kenara mutlaka yazın. Ve herkesin gözü seyircisi ile birlikte kesinlikle İzlanda’nın üstünde olacak. Brezilya’dan fazla umudum yok. Bunlar tahminlerim. Ancak her zaman Almanya’nın yanındayım. Çocukluğumdan beri uzun beyaz çoraplıları bir futbolsever olarak destekledim. Rusya’nın hiçbir şansı yok. Ve diyorum ki keşke biz de olsaydık. Maçlar başladığında Türkiye’nin eksikliğini daha fazla hissedeceğiz. Buna neden olanlar yani Milli Takım’ı kaosa sokan isimlerin de kim oldukları belli! Konuyu bir daha açmanın anlamı yok, umarım vicdan azabı duyuyorlardır!..

Tadına doyum olmayacak bir futbol karnavalı umuyorum, bekliyorum. Tabii ki doğal favoriler var. Almanya ve İspanya gibi, Brezilya gibi. Bu üçüne nispeten biraz daha az şans verilen Fransa gibi. Ama gönlümden geçen hiçbiri değil. Bir sürpriz çıksın istiyorum. En azından çeyrek finalde, yarı finalde hiç kimsenin favori göstermediği takımları izlemek istiyorum. Arjantin’in bu kez otoriteleri yanıltmasını arzu ediyorum. Rusya vizesini son anda alan Tangocular’dan beklentim yüksek açıkçası. Elbette kupada başarılı olmanın yanında bu şölende yer alabilmek de önemli. Rusya-Suudi Arabistan açılış maçında ben de Moskova’da olacağım. Gönül isterdi ki Türkiye’de oralarda olsun, bu futbol şölenin ortağı olsun, hatta kupaya damga vursun. Meksika 7. kez Dünya Kupası’nda, Suudi Arabistan bile orada ama bizler yine televizyon başında! İnsanın içi acıyor. Bu kadar para harcıyoruz, pasta bu denli büyümüş, çılgınca bir futbol tutkumuz var ama yine izleyiciyiz. Marka değeri diye tutturmuş gidiyoruz da futbolda bir arpa boyu ilerleyemiyoruz.

Açıkçası çok bir şey beklemiyorum bu turnuvadan. Bir şekilde heyecanı olmadı ya da yansıtılamadı. Genellikle Dünya Kupaları yeni sistemlerin yeni fikirlerin ortaya çıktığı fuarlar gibidir. Bu turnuvada yeni bir fikir çarpıcı bir yenilik görebileceğimizi sanmıyorum. Umarım yanılırım. Favorim takımların ise Fransa ve Arjantin. Bu iki takımın kadroları çok iyi ve formda. Almanya ve İspanya da elbette doğal favorilerden. Değişik ve sempatik ama Avrupai bir kadro ile gelen Brezilya’yı da merak ediyorum. Belçika ise sürpriz yapabilecek takım.