Alex, belgeselinde Fenerbahçe'yi anlattı!

İnsan doğduğunda karşısına çıkan yolların kendisini nereye götüreceğini bilemez. Fenerbahçe'ye transfer olduğumda hayatımın en önemli yerinde olacağını bilemezdim.

Transfer olduğum ve havalimanına geldiğim ilk günden bugüne bana verdikleri değeri her zaman yaşıyorum. Fenerbahçe taraftarlarının bende yeri bambaşkadır.

Dünyanın neresinde olursam olayım Fenerbahçe benimle birlikte kalbimde olacak! Kadıköy'de son günüm 4 Ekim 2012. 7 yıl... Bu çok fazla.

Buradaki ilk maçımı hatırlıyorum. Takımın Rizespor ile maçı vardı. O maçta oynamamıştım. Sonra Samsunspor ile maçımız vardı. 2. golde Fabio Luciano'ya asist yapmıştım. Anılarım hala çok taze.

Türkiye'nin hayatımdaki yerini anlatmak çok zor. Benim için önemini şöyle açıklayabilirim; İlk kızım doğduğunda 3 aylıkken buraya geldik. İkinci kızım Antonia burada doğdu. Sadece oğlum Felipe doğduğunda tatildeydik. Aslında bütün çocukluklarını burada geçirdiler. Ben ise kariyerimin neredeyse yarısını burada geçirdim.

Muhteşem anılar biriktirdim. Hatta giderken şöyle demiştim: Yüzde yüz Brezilyalı olarak geldim ama kendimi artık Türk hissediyorum. Bu kadar sene geçtikten sonra çok rahat söyleyebilirim ki Türkiye benim ve ailem için hayatımızda çok büyük önemli bir yere sahip.

Heykelimin yapılması ve adımın bir tribüne verilmesini açıklamak benim için pek mümkün değil. Beni tanıyanlar bilir ben olduğum yerde hep elimden gelenin en iyisini vermeye çalışırım.

Bana karşı olan bu sevgi ve aidiyet duygusunun beni ürküttüğü anlar bile olmuştur. Sonuç olarak buradan baktığımda geldiğim günden gittiğim güne kadar bana ve aileme gösterilen saygıyı hala bugün bile açıklayamıyorum. Ama size içimdeki gururdan bahsedebilirim.

Bir insan kilometrelerce uzaklıkta olsa da bir şehri özler mi? Evet, eğer o şehirde kalbini bıraktıysa özler.

Fenerbahçe forması ile bir çok anıyı bilinçli yaşadım. Ama şu golün son golüm olduğunu bilsem belki taraftarla daha fazla kutlar, sahayı dolaşır, onlarla kucaklaşırdım. Bu hep içimde kalmıştır.

Bazen gözlerimi kapadığımda taraftarların tezahüratlarını duyuyorum. Geçmişe gidiyorum ve tıpkı eski günlerdeki gibi kendimi Fenerbahçe formasıyla hayal ediyorum.

Elbette bu anılar sürekli aklıma geliyor ve hatırlıyorum. Aslında unutmam imkansız. Evde futbola aşık olan bir ailem ve hayatını futbol yapmaya çalışan bir oğlum var. Anılarımda sürekli burada ismimin bağırıldığı anlar, her zaman aklımda olacak. Düşünün elli bin kişiye yakın bir stadyum dolusu insan size sevgi gösterisinde bulunuyor. Bu anlar insanın kalbine kazınıyor.

Brezilya'da da olsam bu anları unutamıyorum. Ailemin bütün bireyleri adına Türk halkına sonsuz minnet duygularımı sunmak istiyorum. Çünkü geldiğimiz ilk andan son ana kadar hem sevgilerini hem saygılarını bizden esirgemediler.