Paylaş:
İŞARETLE
Milli maç için otele gittiğimizde aklıma iki şey geliyordu. Enke'yi aramak ve ''Orada mısın?'' diye sormak. Odaya gittiğinde hemen onun odasına giderdim ve saatlerce aklımıza gelen ne varsa konuşurduk.
Bugün fark ediyorum ki sekiz sene olmuş. Bu kadar uzun süre geçtiğine inanamıyorum. Onsuz geçen senelerde ne yapmışım ben? Futbolda hayat devam ediyor. Hep bir sonraki maça bakmanız gerekiyor.
Genç bir futbolcuykan gelişmemde çok önemli pay sahibi oldu. Bir hata yaparsam arkamda Enke'nin olduğunu biliyordum. İnsanlar Enke için depresyonda diyor ama depresyon çok ciddi bir hastalık. Tıpkı kanser gibi.
Ölüm haberini aldığımda yıkılmıştım. Kendisine böyle bir şeyi nasıl yapabilirdi? Ben nasıl farkında olmadım? Daha da önemlisi neden bana depresyonda olduğunu söylemedi? Biz arkadaşız. Her şeyi birbirimize söyleyebiliriz.
Robert'ın ölmesi sağlığın ne kadar önemli olduğunu bana tekrar hatırlattı. Futbolculuk kariyerimi noktaladığımda Arsenal altyapısında görev alacağım. Buradaki çocukların %80'i bir üst takıma çıkamıyor. Bu büyük kısmın çoğu, kadroda yer alamadıktan sonra ne yapacağını bilemiyor ve çöküşe geçiyor.
