Bir gün evinizin kapısını, bir daha hiç açmamak üzere kapattığınızı düşünün. Ve yanınıza o evden, mahallenizden, sokağınızdan, komşularınızdan, arkadaşlarınızdan, sevgilinizden, bakkal amcadan, huysuz teyzeden, egzosundan simsiyah duman çıkaran dolmuşlardan hiçbir şey almadığınızı... Düşünmesi bile insanı tam dalacakken uykusundan uyandıran o boşluğa düşme halini uyanıkken yaşatan bu durumu, yanıbaşımızda, bizden tek farkları birkaç kilometre ötemizde doğmak olan insanlar yaşıyor.
Yaklaşık 1 aydan fazladır bu köşede her pazar, futbol öyküleri yazmaya çalışıyorum. Bu seferki diğerlerinden daha kısa olacak; Aylan'ın hayatı gibi. Onu biliyorsunuz, onu kendinizden iyi tanıyorsunuz çünkü kendi hayatımızda hala adını koyamadığımız boşluklar varken onun hayatı hiçbir boşluk yaşama şansı bulamadan sona erdi. Aylan'dan geriye kalan gülen yüzü, yeni çıkan dişleri ve bir futbol topuna tüm heyecanı ile vurmaya çalıştığı anın fotoğrafı kaldı.
Kim bilir belki o evin kapısını bir daha açmamak üzere kapatmak zorunda kaldıktan sonra yeteri kadar şanslı olsaydı, yıllar yıllar sonra torunu bir ülkenin futbol kaderini değiştirecek yıldıza dönüşebilirdi; tıpkı dedesi Birinci Dünya Savaşı sonrası sınır anlaşmazlıkları yüzünden Yunanistan'dan Romanya'ya kaçmak zorunda kalan Hagi gibi...
Kim bilir belki o kapı kapandıktan sonra, yıllar geçecek ve oğlu dünyanın en iyi futbolcularından birisi olacaktı; tıpkı babası Bosna'daki savaşta köyleri yakılıp yıkılan, Sırpların yaptığı katliamdan kaçıp İsveç'e sığınmak zorunda kalan Zlatan Ibrahimovic gibi...
O kapının dili yuvasına oturup o aile hatıralarını geride bırakıp başka bir hayale doğru yelken açtıktan yıllar sonra belki, kim bilir... Bizzat kendisi Bosna'daki savaşta Sırplar tarafından öldürülmek üzere aranılırken bir kamyon kasasında kaçırılarak futbolcu olacak, Real Madrid onu transfer edecek, adını Şampiyonlar Ligi şampiyonluğu kadrosuna yazdıracaktı; Elvir Baliç gibi...
Kim bilir belki o da bir ülkenin, tıpkı İngilizlerin Saido Berahino'da olduğu gibi genç yeteneği olacaktı. Belki onu da LuaLua gibi, Liban Abdi gibi, Alhasan Bangura gibi, Lorik Cana gibi; ülkemizde futbol oynamış 'mültecilerden' birisi olarak izleyecektik.
Menotti, "Sadece futboldan anlayan, futboldan da anlamaz" demiş yıllar önce. Acaba o da gerisinde bir daha açılmamak üzere bir kapı kapatmış mıdır?.. Özgürlüğün simgesi deniz, üzerinde o futbol topuyla oynarken giydiği kıyafetler olan bir çocuğun hayallerini alıp, götürdü. Ne futboldan anladık, ne başka bir şeyden...
Aylan o topa vurdu ve pasını verdi. Ama insanlık bu pası gole çeviremedi.
SERKAN AKKOYUN
Yaklaşık 1 aydan fazladır bu köşede her pazar, futbol öyküleri yazmaya çalışıyorum. Bu seferki diğerlerinden daha kısa olacak; Aylan'ın hayatı gibi. Onu biliyorsunuz, onu kendinizden iyi tanıyorsunuz çünkü kendi hayatımızda hala adını koyamadığımız boşluklar varken onun hayatı hiçbir boşluk yaşama şansı bulamadan sona erdi. Aylan'dan geriye kalan gülen yüzü, yeni çıkan dişleri ve bir futbol topuna tüm heyecanı ile vurmaya çalıştığı anın fotoğrafı kaldı.
Kim bilir belki o evin kapısını bir daha açmamak üzere kapatmak zorunda kaldıktan sonra yeteri kadar şanslı olsaydı, yıllar yıllar sonra torunu bir ülkenin futbol kaderini değiştirecek yıldıza dönüşebilirdi; tıpkı dedesi Birinci Dünya Savaşı sonrası sınır anlaşmazlıkları yüzünden Yunanistan'dan Romanya'ya kaçmak zorunda kalan Hagi gibi...Kim bilir belki o kapı kapandıktan sonra, yıllar geçecek ve oğlu dünyanın en iyi futbolcularından birisi olacaktı; tıpkı babası Bosna'daki savaşta köyleri yakılıp yıkılan, Sırpların yaptığı katliamdan kaçıp İsveç'e sığınmak zorunda kalan Zlatan Ibrahimovic gibi...
O kapının dili yuvasına oturup o aile hatıralarını geride bırakıp başka bir hayale doğru yelken açtıktan yıllar sonra belki, kim bilir... Bizzat kendisi Bosna'daki savaşta Sırplar tarafından öldürülmek üzere aranılırken bir kamyon kasasında kaçırılarak futbolcu olacak, Real Madrid onu transfer edecek, adını Şampiyonlar Ligi şampiyonluğu kadrosuna yazdıracaktı; Elvir Baliç gibi...
Kim bilir belki o da bir ülkenin, tıpkı İngilizlerin Saido Berahino'da olduğu gibi genç yeteneği olacaktı. Belki onu da LuaLua gibi, Liban Abdi gibi, Alhasan Bangura gibi, Lorik Cana gibi; ülkemizde futbol oynamış 'mültecilerden' birisi olarak izleyecektik.
Menotti, "Sadece futboldan anlayan, futboldan da anlamaz" demiş yıllar önce. Acaba o da gerisinde bir daha açılmamak üzere bir kapı kapatmış mıdır?.. Özgürlüğün simgesi deniz, üzerinde o futbol topuyla oynarken giydiği kıyafetler olan bir çocuğun hayallerini alıp, götürdü. Ne futboldan anladık, ne başka bir şeyden...
Aylan o topa vurdu ve pasını verdi. Ama insanlık bu pası gole çeviremedi.
SERKAN AKKOYUN
