Paylaş:
İŞARETLE
Lucescu, yabancı sayısından şikayet etmemeli. Elindeki malzeme ile zirveye oynayacak iki tane milli takım kurar. Rumen hocanın vazifesi bahaneler bulmak değil, kadrosundan en iyi verimi almak. Evet, Dünya Kupası’na gidemiyoruz. En çok içi yanan kurum da Futbol Federasyonu. İyi olsun diye herkes savaş verdi. Demekki artık eski defterler kapanacak, futbolcuya taviz vermeyen, milli ruhun ön plana çıktığı bir yapı gerçekleştirilecek. (OSMAN ŞENHER / MİLLİYET)
40 yıldır futbol konuşur, futbol yazarım. Bizim milli takımımızda yönetici, teknik ekip veya futbolcu olsun kimseyi görmedim, kendini adayan, kendini aşan bir amaca hizmet ettiğine inanan. Ta ki dün akşama kadar... Avrupa şampiyonu olan ampute milli takımımızın heyecanını ve adanmışlığını, ülkesi için her şeyini verdiğini gördüm. Milyon Euro maaş alan, prim kavgası yapan, takım arkadaşının odasını basan, şişik egolu, bol Euro’lu bir eğitimsiz lümpen futbolcu grubundan yıllardan beri kurtulamadık. Skora odaklı medyamızın ve UNESCO verilerinde Avrupa’nın en az okuyan milleti olan halkımızın da bu başarısızlıklarda payı var. (İLKER YASİN / HÜRRİYET)
Terim’i kovarken, 13 yıl önce Türkiye’den ayrılan 72 yaşındaki Lucescu’yu milli takımın başına getirirken, milli takım oyuncularının yarısının o tarihte sünnet olmadığını bilmiyor muydu TFF yönetimi? Lucescu nereden tanıyordu bu kadroyu? Nereden biliyordu son yıllardaki Türk futbolunu? Sözüm yaşa değil. Dün Bayern Münih 72 yaşındaki Heynckes ile imzaladı. Yanında kulüp başkanı Rummenigge, yöneticisi Hoenes oturuyordu. Bizim Lucescu’nun yanında her türlü esnaf vardı. Alt yapılar sıfır, ülkenin futbol sistemi yok, kulüplerle milli takım arasındaki organizasyon kopmuş, kadro istikrarı gözetilmiyor. (İLKER YASİN / HÜRRİYET)
Butragueno’lara, Platini’lere, Beckenbauer’lere, Rummenigge’lere yani futbolu bilenlere ihtiyacı var Türk futbolunun. 40 yıl boşa geçti, bundan sonra da yolumuz uzun... (İLKER YASİN / HÜRRİYET)
Ne insanımız, ne ülkemiz, ne de çevre coğrafyada “havalar” müsaitti. Futboldan dolara kadar tatsızdık. Malum; mevsim sonbahardı. Ama Ekim’in serin gecesinde yeniden çiçekler açmış olmalı İzmir’in dağlarında... İnanmayan gitsin baksın. Çelik ve çiçek su ister; su unutulmasın. Zafer, umut, şükran ve şükür kokusu Dolmabahçe’yi sardı bile... Üzerine kötü kader gibi abanan taşı toprağı iterek, kurda kuşa aldırmadan, dalı kırık, yaprağı eksik olsa da cesaretin en katıksızıyla bir avuç çiçek, mehtaba selam durdu bal alacak arıları beklemeye koyuldu eminim. Hem İzmir’in dağlarında hem de Vodafone’da... Şahidim. (ERCAN GÜVEN / MİLLİYET)
Gözlerimle gördüm ve mesleği, profesyonelliği, analizi, sentezi bir yana koydum, duygularımın esiri oldum; özür dilerim. Şampiyonaya katılan tüm ülkelerin toplamından daha çok ampute futbolcuya sahip olmamız, nasıl ki hepsinin toplamından çok acı çektiğimizin belgesiyse, gülerken ağlamamız, ne yapacağımız bilmememiz, kağıdı kalemi fırlatıp duygularımızı yazmamız da o kadar hakkımız olmalı. O ne muhteşem manzaraydı... Tribün şiir yazıyordu. Sahadakiler şiirin ta kendisiydi. Nazım’ın Memleketimden İnsan Manzaraları sayfa sayfa maviliklere yürüyordu.
Milli forma bu kadar hakkını helal etmemişti taşıyana uzun zamandır. (ERCAN GÜVEN / MİLLİYET)
Ve Türk halkı... Futbolla hiç bu kadar mutlu olmamış, gururlanmamıştı epeydir. Neden?.. Çünkü bir “ödeşme” vardı Beşiktaş Stadı’nda. Sanki kırk yıllık terör belasının, trafik canavarının, yanlış tedavilerin, iş kazalarının ve kahrolası kötü talihin tazminatını cebine koydu, üstüne bir de futboldan alacağını tahsil etti memleketim. Şampiyon Ampute Milli Takım’a gelince... Onlar kaderle hesabını gördü. Ve 2-1 galip çıktık el ele... Futbol ötesi bir mesele... Şampiyonluk üstü. Zafer denilen şeyin, her seyredenin yüreğinde fokurdayıp koltuk değnekli gençlerin Ay-Yıldızında volkana dönmesi ve kim var kim yoksa herkesi yakıp kavurmasıydı sahadaki. (ERCAN GÜVEN / MİLLİYET)
