Sporx Extra Arama Logo

Adriano gerçek hayat hikayesini anlattı




28
ADRIANO YAŞADIKLARINI ANLATTI

Brezilyalı dünyaca ünlü eski golcü Adriano, şöhretin zirvesindeyken, babası ölünce bir daha eski günlerine dönemedi. Brezilya'da kötü bir hayat yaşadığı sürekli gündeme gelen Adriano, hikayesini "The Players Tribune" ekibine anlattı. İşte Adriano'nun hikayesi...

27
ÇEK BİR SANDALYE KARDEŞİM

"Adriano gecekondu mahallelerinde kayboldu. Adriano uyuşturucu kullanıyor." gibi manşetleri kaç kez gördüm biliyor musunuz? İşte buradayım, karşındayım. Gerçeği duymak ister misin? Yoksa palavralar devam mı etsin? O zaman çek bir sandalye ve dinle kardeşim. Çünkü Adriano'nun hikayesi öyle değil.

26
GECEKONDULARI YANLIŞ BİLİRLER

"Gecekondular" Bu kelimeyi insanlar he zaman yanlış anlar. Yabancılar anlamıyor dostum. Brezilya hakkında konuşurken, kenar mahallelerdeki küçük çocuklar hakkında konuşurken her zaman karanlık bir resim çizerler. Her zaman acı ve sefalet! Evet bazen öyle ama durumlar aslında karışık. Gecekondu mahallesinde büyüdüğümü düşündüğümde aslında sadece ne kadar eğlendiğim aklıma gelir. Uçurtma uçurduğumuz anlar, sokakta top teklemediğimiz günler aklıma geliyor. Bu saçmalık değil, gerçek çocukluk. Çocuklar şimdi ne yapıyor? Ekran dokun! Ekrana dokun! Ailemle ve çevremle büyüdüm. Bir toplulukla büyüdüm. Ben acı çekmedim, ben gerçek hayatı yaşadım.

25
ÇOK PARA KAZANDIM! TANRIM...

Dinleyin, kariyerimde çok para kazandım. Fakat bu kadar eğlenmek için ne kadar para ödersin? Ne demek istediğimi biliyorsunuz. Her zaman ayağımda top vardı. Bu Tanrı'nın bir lütfudur. 7 yaşımdayken, ailem biriktirdiği parasını ortaya koydu ve Flamengo Akademesi'nde oynayabilecektim! Kahretsin dostum! Gecekondu mahallesinden Flamengo'ya...

24
HAYATIMI BÜYÜKANNEME BORÇLUYUM

Ama biraz çılgıncaydı çünkü Penha'da yaşıyorduk ve Rio'yu biliyorsanız, Penha'dan Gevea'daki Flamengo okuluna kadar çok yol olduğunu biliyorsunuzdur. İki farklı otobüs yolculuğu yapmam gerekiyordu ve küçük olduğum için benimle gelecek birine ihtiyacım vardı. "Nanım" burada devrye giriyor. Onsuz hayat mı? Unut gitsin! O olmasa, Adriano adını bilemezdiniz.

23
BASIN MENSUPLARINA KAYNAR SU!

Inter'de oynarken, bir keresinde basın peşimdeydi. Evimin dışına kamp durdular ve ayrılmadılar. Kapana kısılmış gibi hisettim. Nanım o sırada benimle kalıyordu ve mutfakta kaynayan suyu duydum. "Naber, Nan? Ne yapıyorsun?" dedim ve o da "Hayır, hayır. Ben yemek yapmıyorum aşkım." diye yanıt verdi. Makarna yaptığını düşündüm. "Dışarıdaki arkadaşlarımız için sadece bir hediye yapıyorum" dedi. İnanamadım, "Ne? Nan, sen delisin. Bunu yapamazsın!" dedim. "Hayır, hayır. Basın mensuplarımızı biraz yıkayacağım! Hoş ve sıcak! Beğenecekler!" diyince şaşırdım. Hahahah! Ciddiydi adamım! Onu sakinleştirmeliydim. “Bebeğime bulaşmayı bırakmaları gerekiyor! Onlara bir ders vermeliyim!" dedi. Yani bu benim Nanım, tamam mı? Şimdi anlıyor musun?

22
PATLAMIŞ MISIR; EKMEK ARASI ŞEKER!

Ben çocukken, her gün antrenman yapmak için benimle otobüse binerdi ve elbette fazla paramız yoktu, bu yüzden yiyecek bir şeyler yememiz için patlamış mısır yapardı. Ya da bazen bir parça beyaz ekmek keser ve ortasına biraz şeker dökerdi. Temel şeyler. Neye gücümüz yeterse. Ama bazen basit şeylerin tadı en güzelidir, değil mi? Kahretsin, özellikle acıktığında! Bu patlamış mısırın tadı cennet gibi!

21
MOURINHO'DAN ÖNE MOURINHO'YDU

Her neyse, antrenmana başladığımızda, büyükannem ne yapacak? Güzel bir kafede oturup biraz çay mı içecek? Hayır dostum, orada oturması ve saatlerce oynamamı izlemesi gerekiyordu. En komik yanı ismimi asla doğru telaffuz edememesiydi. Bebekliğimden beri bana "ADI-RANO!" dedi. Antrenman yaparken diğer çocuklara "Hey! Topu Adirano'ya at! Topu Adirano'ya ver!" diye bağırırdı. Ona bunu yapmamasını söylerdim. Sonra otobüste antrenmanımı analiz ederdi. "Adirano, neden böyle koşuyorsun? Neden diğer tarafa gitmedin? Neden topa vurmadın anlamıyorum aşkım." derdi. Hahhahaha! Beni gerçekten zorluyordu! Mourinho'dan önce Mourinho'ydu! Acımasızdı. Bu rutini 8 yıl boyunca yaşadık. Dersem çalışmak için vaktim olduğunu mu düşünüyorsunuz? Beşinci sınıfta üç kez başarısız olduğuma şaşırmamalı.

20
TANRI HAYATIMA DOKUNDU!

Nanam (Büyükannesi) futbolcu olabilmem için hayatını feda etti. Ve sonra bir gün, birdenbire, tüm rüya neredeyse bitmişti. Bitti adamım! 15 yaşımdayken Flamengo beni serbest bırakacaktı. Ciddi anlamda. Sorun şu ki, o zamanlar aslında sol gerideydim ve çok hızlı gelişiyordum. Sebebi çok fazla patlamış mısır! Beni hayal et Adriano? Sol arka mı? Yılın sonunda, koçlar kelimenin tam anlamıyla tüm çocukları sıraya dizip iki sıraya koydu. Kalanları açıklarlardı. Beni işaret ettiler. "Adriano, oraya git." Sol sıra. Güle güle. Sonra yürürken, Tanrı'nın lütfuyla koçlardan biri bağırdı, “Hey, hayır, hayır, hayır. Adriano değil. Şimdilik kalıyor." dedi. İnanılmaz, değil mi? Tanrı elini hayatımıza soktuğu zaman bunu açıklayamayız. Son şansım olduğunu anladım. Öyleyse ne yapmalıydım? Savaştım kardeşim. Önüme çıkan herkesi devirdim. İnsanlar şunu anlamıyor. Forvet olduğun zaman yarışın içinde değilsin. Top sana geldiğinde seni öldürmeye çalışan iki oyuncu vardır, bu bir yarış değil! Bu bir kavga, sokak kavgası. Öyleyse ne yaptım, önüme geleni yumrukladım! Hahahah! Adriano ayakta kalacak!

19
BİRKAÇ AYDA MİLLİ TAKIMDAYDIM

Flamengo beni forvet olarak tuttu, şükürler olsun ve birkaç yıl sonra, 17 yaşındayken A Takım'la antrenman yapma şansı yakaladım. Ama şimdi yetişkin erkeklere karşı oynuyorum. Ailelerini beslemek için oynuyorlar. Bu farklı bir seviyedir. Bu yüzden benimle uğraşamayacaklarını herkese kanıtlamalıydım. Bu anı asla unutmayacağım! 11'e 11 oynuyoruz ve top ileri geri gidiyor. Hiçbir şey olmuyor. Birdenbire, ceza sahası içinde bana geliyor. Gökyüzünden düştü. Savunmacılar bana saldırıyor ve ben onları uzaklaştırıyorum. OOOF!!! Dönüyorum ve orada önümde oturan bu güzel lanet hedefi görüyorum. Top sol ayağımdaydı. Ve topu sol ayağıma aldığımda ne yapacağımı biliyorsun kardeşim. Açıklayamıyorum bile. Sanki Tanrı parmağıyla gökten indi ve o ayakkabıya dokundu. Gözlerimi kapattım ve ayağımı elimden geldiğince sert bir şekilde topa salladım. Top direğe çarptı. Ve havada bir kuş gibi uçtu. Yükseliyor. Güle güle!! Herkesin yüzündeki ifadeyi görebiliyordum. Oyuncular, antrenörler, herkes. "Kahretsin! İşte bu çocuk." Ve şunu düşündüğümü hatırlıyorum, sadece Tanrı'ya teşekkür ettim. Birkaç ay sonra milli takıma çağrıldım.

18
MİLLİ TAKIM AÇIKLANIRKEN UYUYORDUM

Her şey bu kadar hızlı oldu. O sırada hala gecekondu mahallesinde ailemle yaşıyordum. Aslında, televizyonda milli takım açıklanırken kestiriyordum. Annem odaya girdi, “Adriano! Adriano! Oğlum! Çağrıldın! Tanrım!" dedi. O sırada horluyordum. "Benimle dalga mı geçiyorsun?" diye cevap verdim. Yataktan kalktım ve televizyonda adımı gördüm. 18 yaşındayım, gecekonduda oturuyorum ve milli takımdayım! Tanrı'nın bana dokunmadığını nasıl söyleyebilirsin? Hikayem bana bile mantıklı gelmiyor. Bir yıl sonra Inter'e gittim. Bana "İmparator" diyen insanlar vardı. Bunu nasıl açıklayabilirsin? Tanrı'nın eli, sana söylüyorum.

17
SEEDORF, RONALDO, TOLDO...

İtalya'ya yeni geldiğimi hatırlıyorum ve neler olduğunu bilmiyordum. Sadece etrafa bakıyordum, Seedorf. Ronaldo. Zanetti. Toldo. Lanet olsun. Bu adamlara hayranlık duyuyorum, değil mi? Seedorf soyunma odasında formasız olarak dolaşırken %7 vücut yağı olan vücüduyla sadece saygı duyarsınız.

16
MATERAZZI'YI SEEDORF DURDURDU

Asla unutmayacağım, Bernabeu'da bir hazırlık maçında Real Madrid'e karşı oynuyorduk ve ben yedektim. Ceza sahasının dışında bir serbest vuruş kazandık ve topun başına geçtim. Hey, neden olmasın? Pekala, tahmin et kim arkamdan geliyor "Hayır, hayır, hayır." diye bağırdı, topu almak istedi. Materazzi! O büyük, acımasız p.ç! Hahahah! Ne dediğini zar zor anlayabiliyordum çünkü henüz İtalyanca bilmiyordum. Ama kızdığını anladım. Kimse Seedorf'la uğraşmaz. Elbette Matterazzi kenara çekilmek zorunda kaldı ve komik olan şu ki, videoyu izlerseniz Matterazi'nin elleri kalçasında durduğunu ve şöyle düşündüğünü görebiliyorsunuz: "Bu lanet çocuk dışarı fırlatacak!!!" İnsanlar bana her zaman bu serbest vuruş hakkında sorular soruyor. "Nasıl? Nasıl, nasıl, nasıl? Topa nasıl bu kadar sert vurdun?" Onlara, "Kahretsin adamım! Bilmiyorum! Solumla vurdum ve gerisini Tanrı yaptı!" derim.

15
INTER BENİM İÇİN ÖZEL

Bu Inter ile bir aşk ilişkisinin başlangıcıydı. Yine de, bugüne kadar Inter benim kulübüm. Flamengo'yu, Sao Paulo'yu seviyorum... Oynadığım pek çok yeri seviyorum ama Inter benim için özel bir şey. İtalyan basını mı? Tamam, bu başka bir hikaye. Hahahaha. Ama kulüp Inter! En iyisi adamım. Tezahüratlar, San Siro'da nasıl adımı söylediklerini hatırladığımda hala tüylerimi diken diken ediyor; "Hepimiz bu Brezilyalıyı destekliyoruz."

14
44 KİŞİ UÇAKLA GELDİ!

Kahretsin dostum. Benim gibi bir gecekondu adamı mı? Ben İtalya İmparatoru muyum? Henüz pek bir şey yapmadım ve herkes bana bir kral gibi davranıyordu. Çılgıncaydı. Ailemin Rio'dan beni ziyarete geldiğini hatırlıyorum ve ailem dediğimde ne demek istediğimi anlayamazsın kardeşim. Ailemden bahsediyorum. Brezilya tarzı. Sadece anne ve babadan bahsetmiyorum, 44 kişiden bahsediyorum dostum! Kuzenler! Teyzeler! Amcalar! Oğullarım! Bütün mahalle o uçağa bindi.

13
MORATTI YARDIM ETTİ

Haber kulüp başkanı Bay Moratti'ye ulaştı. Ve Bay Moratti, “Hey, bu çocuk için özel bir an. Ailesi için bir otobüs bulalım." dedi. Moratti, onlar için koca bir tur otobüsü buldu. 44 Brezilyalıyı İtalya turunda hayal edebiliyor musunuz? Hahaha! İnanılmaz bir sahneydi kardeşim. Parti vaktiydi. Bay Moratti ya da Inter hakkında asla kötü bir söz söylemememin nedeni budur. Her kulüp böyle yönetilmeli. Beni bir insan olarak önemsedi.

12
9 GÜNDE HAYATIM DEĞİŞTİ

"Adriano, futboldan neden uzaklaştın? Bizi neden terk ettin?" İtalya'ya her döndüğümde bu soruyu alıyorum. Biliyor musun, bazen gezegendeki en yanlış anlaşılan futbolculardan biri olduğumu düşünüyorum. İnsanlar bana ne olduğunu gerçekten anlamıyor. Hikayeyi tamamen yanlış anladılar. Dürüst olmak gerekirse çok basit. Dokuz gün içinde hayatımın en mutlu gününden hayatımın en kötü gününe gittim. Cennetten cehenneme gittim.

11
ARJANTİN'E KARŞI KAZANDIK

25 Temmuz 2004. Arjantin'e karşı Copa America Finali. Her Brezilyalı bu maçı hatırlar. Son dakikalarda o p.çlere yeniliyoruz. Bizimle dalga geçiyorlardı, alay ediyorlardı, daha fazla zaman geçsin diye kafamızı kaldıramadan kaybetmemiz için uğraşıyorlardı. Luis Fabiano herkesi yumruklamak istedi! Hahaha! "Oyunu unutun! Bu p.çleri öldürelim!" Gerisi bir şiir, dostum. Bu bir film. Bu bir şarkı. Ne olduğunu bilmiyorum ama gerçek değil.

10
DÜNYANIN ZİRVESİNE ÇIKABİLİRSİNİZ

Top, süzülerek ceza sahası içine geldi. Bilinç bulanıklığı, konfüzyon. Vücutlar. Dirsekler. Bir b.k göremedim! Videoyu izlerseniz, aslında birine vurmak için dirseğimi kaldırıyorum. Ama sonra aniden top ayağıma geldi. Cennetten bir hediye. "Oh! Diye düşündüm! Buraya gel seni güzel o... ç....!!" Nereye vurmayı hedef aldığımı söylersem yalan söylemiş olurum. Elimden geldiğince solumla sadece sert vurdum. Şişman adamdan Arjantinlilere bir öpücük! Sadece maç berabere olmuştu ama onları bozduğumuzu biliyorduk. Penaltılarda ne olacağını biliyorduk ve oldu. Arjantin'i böyle yenmek, ülkem için, ailem için harikaydı. Muhtemelen hayatımın en mutlu günüydü. Lanet kenar mahallelerden gelen çocuk, adamım. Tanrı'nın hayatıma dokunmak için elini gökten indirdiğini nasıl düşünemezdim? Ve bu herkes için bir ders. Çünkü kim olursanız olun, dünyanın zirvesinde olabilirsiniz, İmparator olabilirsiniz. Her şeye rağmen hayatınız değişebilir...

9
BABAM ÖLDÜ, BİTTİM!

4 Ağustos 2004. Dokuz gün sonra. Inter ile Avrupa'ya geri döndüm. Evden bir telefon aldım. Bana babamın öldüğünü söylediler. Kalp krizi. Bunun hakkında gerçekten konuşmak istemiyorum ama size söyleyeceğim o günden sonra futbol sevgim asla eskisi gibi olmadı. Oyunu sevdi, ben de oyunu sevdim. Bu kadar basitti. Bu benim kaderimdi. Futbol oynarken ailem için oynadım. Gol attığımda, ailem için gol attım. Yani babam öldüğünde futbol asla eskisi gibi olmadı. İtalya'da okyanusun ötesindeydim, ailemden uzaktaydım ve bununla baş edemedim. Çok bunaldım adamım. Çok içmeye başladım. Gerçekten antrenman yapmak istemedim. Inter ile ilgisi yok. Sadece eve gitmek istedim. Dürüst olmak gerekirse, o birkaç yıl içinde Serie A'da goller atmama ve taraftarların beni gerçekten sevmelerine rağmen sevincim bitmişti. O benim babamdı!? Bir düğmeyi çevirip kapat-aç yaparak tekrar kendim gibi hissedemedim. Tüm yaralanmalar fiziksel değildir, anladınız mı?

8
BİLEĞİMDE VE RUHUMDA DELİK VAR

Aşilimi 2011'de ne zaman patlattım? Dostum, fiziksel olarak benim için bittiğini biliyordum. Ameliyat olabilir, rehabilite edebilir ve devam etmeye çalışabilirsiniz, ama asla eskisi gibi olmayacaksınız. Patlayıcılığım gitmişti. Bakiyem bitmişti. Kahretsin, hala topallayarak yürüyorum. Bileğimde hala delik var. Babam öldüğünde de aynı şey oldu. Yara izi içimde olması dışında..... Adamım, Adriano'ya ne oldu? Kardeşim, çok basit. Bileğimde ve ruhumda bir delik var.

7
MOURINHO İLE YAPAMADIK

2008'de Inter'de Mourinho'nun zamanıydı. Basın beni her yerde takip ediyordu ve her şey Mourinho'yla ilgiliydi, "Lanet olsun! Lanet olsun! Beni bitireceksin, değil mi evlat?" Bununla yapamadım. "Aman Tanrım' Beni buradan kurtar" dedim. Başa çıkamadım. Milli takım için çağrıldım ve ayrılmadan önce Mourinho, "Geri gelmiyorsun, öyle mi?" dedi. "Bunu zaten biliyorsun!" dedim. Tek yön bilet kardeşim.

6
GANGSTERLER Mİ?

Basın, bazen bizim insan olduğumuzu anlamıyor. İmparator olmak çok zordu. Ben yoktan geldim. Ben sadece futbol oynayıp sonra içkisini içip çocuklarıyla takılmak isteyen bir çocuktum. Ve biliyorum ki bu, bugünlerde pek çok futbolcudan duymadığınız bir şey çünkü her şey çok ciddi ve işin içinde çok fazla para var. Ama ben sadece dürüst oluyorum. Gecekondu mahallesindeki o çocuk olmayı asla bırakmadım. Basın "ortadan kaybolduğumu" söylüyordu. Gecekondu mahallelerine geri döndüğümü, uyuşturucu kullandığımı ve her türlü çılgın hikayeyi anlatıyorlardı. Fotoğraflarımı yayınlıyorlar ve tüm bu gangsterlerle takıldığımı, hikayemin bir trajedi olduğunu söylüyorlardı. Ama gülmem gerek çünkü böyle konuştuklarında ne yaptıklarını bilmiyorlar. K.çlarını ne kadar gösterdiklerini anlamıyorlar. Dostlarıma, arkadaşlarıma, çevreme geri döndüm. Tepedeki kalede herkesten uzakta yaşamak istemedim. ADI-RANO olduğumda beni tanıyan insanlara geri döndüm, otobüste patlamış mısır yedim.

5
YARDIM ALDIM

Elbette her şeyin bir bedeli vardır. Formda değildim, fiziksel ve zihinsel olarak. Yardıma ihtiyacım olduğunu biliyordum. Böylece REFFIS'ten (Spor Rehabilitasyon Merkezi) yardım alabilmek için Sao Paulo'ya gittim. O zamanlar, Sao Paulo dünyanın en iyi doktorlarından bazılarına sahipti. Depresyonumla başa çıkmama yardımcı olması için bir psikologla görüşmeye başladım ve kendimi yeniden toparlayabildim.

4
MORATTI, BENİ ANLADI

Ve Bay Moratti'ye biraz sevgi sunmam gereken yer burası, çünkü her zaman soğukkanlıydı. Forma giymeme izin verdi, çünkü neler yaşadığımı biliyordu. İtalya'dan Brezilya'ya birkaç kez gidip geldim. Ama sonunda ona yalan söyleyemedim. Bay Moratti bir gün beni aradı ve “Nasıl hissediyorsun?” dedi. Ben de ona, “Artık yapamıyorum. Brezilya'da kalmalıyım." diye yanıt verdim. Ve bunu tamamen kabul etti. Huzur içinde gitmeme izin verdi. Ve bunun için ona çok saygı duyuyorum.

3
PARAYI BIRAKTIM ÇÜNKÜ...

"Adriano eve gitmek için milyonları bıraktı." deniliyor. Evet, belki milyonları bıraktım. Ama ruhuna hangi bedeli biçebilirsin? Özünü geri almak için ne kadar para ödersin? O sırada babamın ölümünden dolayı kopmuştum. Yeniden kendim gibi hissetmek istedim. Uyuşturucu kullanmadım. Alkol içiyor muydum? Evet, tabi ki. Bu cehennem evet! Şerefe kardeşim. Dinle, idrarımı test edersen, uyuşturucu bulamazsın! Uyuşturucu kullandığım gün; annemin ve nanamın öleceği gün olur. Ama içki kullanıyorum.

2
İÇMEK İÇİN İDMAN YAPTIK

Flamengo'da oynamak için Rio'ya eve geldiğimde, artık İmparator olmak istemiyordum. Adriano olmak istedim. Yeniden eğlenmek istedim. Ve kardeşim, biraz eğlendik. Flamengo hakkındaki gerçeği size söyleyeceğim. Bazen futbol için değil, sadece içkiler için antrenman yaptık. Antrenmandan çıkar çıkmaz, parti zamanı! Doğrudan Mercado Produtor'a. Bütün eşler anlaşmayı biliyordu! "Gece yarısı evde olacağız!" Hahahah. Ertesi gün antrenmanda biri gerçekten acı çekerdi ve başka bir adam “Sorun değil kardeşim. Bittiğini görüyorum. Senin için koşacağım!" derdi. Her şeyi birlikte yaptık adamım. Ve biz kazandık. Flamengo'ya 17 yılda ilk lig şampiyonluğunu vermek mi? Hadi kardeşim. Özeldi. Babam öldükten sonra asla tamamen aynı değildim, ama o sezon gerçekten kendimi evimde hissettim. Yine neşe hissettim. Yeniden Adriano gibi hissettim.

1
KAYBOLMADIM, EVİME DÖNDÜM

Flamengo'da Adriano yeniden gecekondudaki çocuktu. Adriano, nanasıye otobüsteki çocuktu. Adriano, Flamengo'nun serbest bırakacağı çocuktu. Adriano savaşan çocuktu. Adriano ayakta kalan son çocuktu. O kişi olmayı asla bırakmadım. Para, şöhret, tanınmışlık… doğuş şeklinizi değiştirmez, anladınız mı? Ben Dünya Kupası kazanmadım, Libertadores'i kazanmadım. Ama ne var biliyor musun? Hemen hemen her şeyi kazandım. Ve harika bir hayatım vardı kardeşim. İmparator olmaktan çok gurur duydum. Ancak Adriano olmadan İmparator bir işe yaramaz. Adriano taç takmaz. Adriano, gecekondulardan Tanrı'nın dokunduğu çocuktur. Şimdi anlıyor musun? Anlıyor musun? Adriano gecekondu mahallelerinde kaybolmadı. Evine döndü.