Haberi yazdır Arama Yazarın önceki yazıları

En genel anlamıyla bireylerin ya da grupların, yerleşmek amacıyla bulundukları yerden bir başka yere hareketi olarak tanımlayacağımız göç, sosyal bilimcilerin üzerinde fazlasıyla durduğu ve mercek altına aldığı bir süreç, bu anlamda son dönemde kilit bir kavram. Göç sürecine bu kadar önem katan ise, göçle birlikte toplumsal yapıda önemli değişimlerin yaşanması ve bunun ekonomik, kültürel, toplumsal, politik, vb. yeni eşitsizliklerin ortaya çıkmasıyla ya da yeniden üretilmesiyle sonuçlanması... Ayrıca göç süreci bireylerin yaşamlarında radikal bir etki yaratmakta.

Peki nedir göçü zorunlu kılan… Altında büyük oranda ekonomik etkiler yatmakta. Gelişmiş ülkelerde görülen demografik gerileme, yani nüfus artışının işgücü açığının gidermeye yetmemesi, bu ülkelerden bazılarının işgücü açıklarını kapatabilmenin çözümü olarak uluslararası göç hareketlerine sarılması.

Küreselleşme süreciyle birlikte ise uluslararası göç hareketleri dikkat çekici bir biçimde artmakta. Uluslararası Göç Örgütü’nün (IOM) verilerine göre dünyadaki uluslararası göçmenlerin sayısı 1960’da 76 milyondan, 1970’de 82 milyona, 1980’de 100 milyona, 1990’da 154 milyona çıkmış durumda. 2000 yılında ise tüm dünyada doğdukları ülkenin dışında başka bir ülkede yaşayanların yani göçmenlerin sayısı 175 milyonu buldu. Göçmenler ise ağırlıklı olarak gelişmiş ülkelerde toplanıyor. Nitekim 1960 yılında gelişmiş ülkelerdeki göçmenlerin sayısı 32,1 milyon iken, 2000 yılında bu sayı 110 milyona erişti.

Tüm toplumları etkileyen uluslararası göç, futbol dünyasıyla da yakından ilgili. Somut bir örnek mi istiyorsunuz. O halde EURO 2008’de mücadele eden takımlara, çok derine inmeden bir göz atalım.

İsviçre’den Eren Derdiyok, Hakan Yakın, Gökhan İnler, Johan Djourou, Valon Behrami, Eldin Jakupovic… Avusturya’dan Ivica Vastic, György Garics, Ümit Korkmaz, Ramazan Özcan… Almanya’dan Lukas Podolski, Miroslav Klose, Piotr Trochowski… Hollanda’dan Khalid Boulahrouz, Ibrahim Afellay… Fransa milli takımının neredeyse tamamı. Ama biz yine birkaç isim vermekle yetinelim… Samir Nasri, Lassana Diarra, Karim Benzema, Bafétimbi Gomis, Patrice Evra.

Bütün bu futbolcuların ortak özellikleri hepsinin yukarıda bahsettiğimiz uluslar arası göç sürecinin bir parçası olan ailelerin çocukları olması. Ve kim bilir… Belki derinlemesine bir araştırma yaparsak bu sayıyı daha ne kadar artırabiliriz… Yukarıdaki futbolcuların en az dört, beş katını daha listeye ekleyebileceğimizi söyleyebilirim. Ama bu önemli değil.

Önemli olan Hitler Almanyası’nda uygulamaya konulmak istenen öjenik, yani bilimsel ırkçı politikaların iflas ettiğidir. Tek bir “ırka” dayalı toplumlar artık söz konusu değildir… Uluslararası göç süreciyle birlikte o ülkeye gelen kişiler artık bir misafir değil (Almanya’ya ilk giden Türk işçilere “gastarbeter” yani misafir işçi denildiği hatırlansın), o toplumun bir parçası haline dönüşmüştür. Nitekim o ülkenin “ulusal” takımları bunu göstermiyor mu. Artık göçmenler de söz konusu “ulusun” içinde yer alıyor. Önümüzdeki yıllarda bu süreç daha hızlanacak.

Artık göç veren değil, göç alan ülke konumuna gelen Türkiye’de de önümüzdeki yıllarda, göçmen çocuklarını ulusal takımlarımızda görürsek (“devşirme” olarak adlandırılan sporculardan bahsetmiyorum) şaşırmayın. Şovenizme gerek yok, bu kaçınılmaz bir süreç olacak.