Hala inanamıyorum. Dakika 72’de tabelaya baktım ve artık bitiyor galiba dedim. Ama sahadaki 11 aslan demedi. Tarih yazdılar diyeceğim hafif kalacak, efsane yazdılar. Şimdi sıra Viyana’da. 3. kez kuşatmaya gidiyoruz Viyana’yı. Biz de bu yürek varken Hırvatlar korksun artık...
Sabah Bern’den Cenevre’ye geldiğimizde daha saat 9 gibiydi. Boğaziçi Üniversitesi’nden arkadaşım Mert, Cenevre’de yaşıyordu ve bizi halı saha maçına davet etmişti. Mehmet futbol oynamayı izlemek kadar beceremediği için oynamak istemedi ama Kayhan ve ben Cenevre’de yaşayan Türklerle çok keyifli bir halı saha maçı yaptık.
Maç sonrası kahvaltımızı edip formalarımızı giydik. Öğlen gibi maçın havası artık şehirde hissediliyordu. Diğer iki maçta olduğu gibi rakibizin de kırmızı renkleri olmasıyla şehir kıpkırmızıydı. Portekiz maçında olduğu gibi şehirin en büyük meydanlarından biri Türkler tarafından doldurulmuştu. Biz de bir kafeye oturduk ve tezahüratlarla maç saatini beklemeye başladık.
Havaya hepimiz iyice girmiştik ama en hareketlimiz Kayhan’dı. Cenevre yat limanından aldığı meşaleleri yakmak için günlerdir bu maçı bekliyordu. Ve tezahüratın doruğa ulaştığı bir anda Kayhan meşaleyi yaktı ve herkes daha da coştu. İyice keyiflenmiştik. Aradan bir, bir buçuk saat geçmişti ki Kayhan yanındaki ikinci ve son meşaleyi yaktı. Coşuyor, eğleniyorduk...
Meşale söner sönmez yanımıza iki tane Türk Polisi geldi. (Burada gözlem yapan Türk Polisler var) Yanıcı maddeleri yakmanın yasak olduğunu, daha fazla yakmamamızı söylediler. Biz de zaten daha fala olmadığını, yakmayacağımızı söyledik. 15-20 dk. sonra da stada gitmek üzere meydandan ayrıldık. Ki.......Birden 6-7 İsviçreli polisten oluşan bir grup bizi durdurdu ve yolun sağında, kapalı bir alışveriş merkezinin girişine aldılar. Gözaltına alındığımızı ve ellerimizi yukarıda tutmamız gerektiğini söylediler. Üstlerimiz sırayla ve sert şekilde arandı. Çantamızı kontrol ettiler. Biraz sonra yanımıza gelen Türk polisler yakılan meşaleden dolayı olduğunu söylediler. Sorgu biraz uzadı. Bizden adres, meslek vs. her türlü bilgiyi aldılar ve 20 dk. gibi gözaltında beklettiler. Biz ilk başta basit bir kontrol herhalde derken işin uzaması “Ne oluyor?” dedirtmeye başladı. Sonra trafiğe kapalı tramvay yolundan zırhlı bir araç sirenler çalarak geldi ve Mehmet ve bana pasaportlarımızı verdiler, “Siz gidebilirsiniz” dediler. Biz peki Kayhan derken, Kayhan’ı tutukladılar, kelepçelediler ve yaka paça araca bindirdiler. Biz daha anlayamadan elimizde pasaportlarımız aracın arkasından bakakaldık. Türk polislere “Ya böyle şey olur mu? Vs. “ derken, bu konuda İsviçre polisinin kesin kararlı olduğunu; Kayhan’ı holiganları tutmak için özel kurdukları bir karakola götürdüklerini ve maç sonrasında serbest bırakacaklarını söylediler. Yine de aklımız onda kalmıştı, neyse ki Tütk Komiser Metin Bey cep telefonunu verdi ve oradan takip edebileceğimizi söyledi.
Kayhan tutuklanırken...
Biz şaşkın şaşkın tramvaya bindik ve stada yöneldik. Yolda hala durgunduk ama maçın ne kadar önemli olduğunu ve Kayhan’ın da maçtan sonra geleceğini bildiğimizden stada gelince havaya tekrar girmeye başladık. Kayhan’ın koltuğu boştu, Ant’ın boşluğu yetmiyormuş gibi Kayhan için de bağırdık.
Kayhan’ın boş yeri
Maç içinde boğazlarımızı yırtarcasına, seslerimizi kısmak pahasına desteğe devam ettik ve o müthiş 15 dk. ile inanılmaz bir zafer kazandık. 2-2 olduğunda mutluluktan ve sinirlerimin boşalmasından ağlarken neler olduğunu hiç hatırlamıyorum ama Nihat’ın attığı 3üncü gol şok etkisi yaptı herhalde kendime geldim. O iki dk.’yı maçtan sonra Türk dönercisinde yemek yerken tekrar izledim ve gördüm. Yoksa o iki dk. hayatımda yoktu. Maçın bitişiyle ise Mehmet’le sarmaş dolaş olduk. Tribündeki tanıdığım diğer tüm dostlarla galibiyeti kutladık. Davullar, zurnalarla staddan çıkmadık, eğlendik.
Ama aklımız da bir yandan Kayhan’daydı. Stadaddan çıkar çıkmaz Komiser Metin Bey’i aradık. Kayhan’ın saat 10’da bırakıldığını, not olarak da bize “ Onlarla karavanda buluşurum” dediğini söyledi. Hemen karavana geçtik ve beklemeye başladık. Yarım saat sonra Kayhan geldi. Yoldaki konvoylardan, kornalardan, Tük bayraklarından turu geçtiğimizi biliyordu.ama skor kaç kaç, maç nasıl oldu, nasıl gelişti; hiç bir şeyi bilmiyordu. Önce biz ona maçı anlattık. Sonra o bize neler yaşadığını anlattı. Maç saatini tek başına bir hücrede geçirdiğini, ifade evrak vs. ile zamanın geçtiğinden bahsetti. Neyse ki daha fazla uzatmadan göndermişlerdi. Tek üzüntümüz bu 10 günü beraber yaşamasına rağmen bu kadar yaşanası bir maçı hem de Cenevre’de elinde biletiyle yaşayamaması oldu.
Sonra beraber Cenevre sokaklarında kutlamalara katıldık. Sporx’ten arkadaşlar aradılar ve telefon bağlantısı yaptık. Acıkan karınlarımızı doyurmak için gittiğimiz Türk dönercide maçı tekrar izledik.
Macera ve eğlence dolu seyahatimiz; bol maceralı ve mutluluk dolu bir günle sona eriyor. Yarın(yani siz bu yazıyı okurken bugün) uçakla İstanbul’a dönüyoruz. Ama ben sizlere yazmaya devam edeceğim. Viyana mı ne olacak? Biletlerimiz ayırttık, programı yapıyoruz...
Hayatımın en unutulmaz ama bir o kadar da keyifli gününde sabaha karşı yatağa huzurla giriyorum...Helal olsun bu zafere emek verenlere... Helal olsun Ant’a, Kayhan’a, Mehmet’e, tüm taraftarlara...Helal olsun tüm Türkiye’ye...
EMRE UĞURLU/SPORX.COM
16 HAZİRAN
ÖNCEKİ YAZILAR
5 HAZİRAN İÇİN TIKLAYIN
6 HAZİRAN İÇİN TIKLAYIN
7 HAZİRAN İÇİN TIKLAYIN
8 HAZİRAN İÇİN TIKLAYIN
9 HAZİRAN İÇİN TIKLAYIN
10 HAZİRAN İÇİN TIKLAYIN 11 HAZİRAN İÇİN TIKLAYIN
12 HAZİRAN İÇİN TIKLAYIN
14 HAZİRAN İÇİN TIKLAYIN
15 HAZİRAN İÇİN TIKLAYIN
